Bericht van Lian van 22 februari 2011:

Beste allemaal,

Ik wil met deze mail jullie laten weten dat Erik's situatie heel heel hard achteruit gaat. Het was de bedoeling, dat wij gisteren een gesprek met De Spreng te Beekbergen zouden hebben en dat Erik wellicht vandaag daar naar toe verplaatst zou worden. Bij mijn aankomst in het ziekenhuis gisterochtend gaf hij al aan, dat het allemaal erg moeizaam ging en dat werd ook door de verpleging bevestigd. Hij had het vreselijk benauwd en er zou verlichting kunnen worden geboden dmv het toedienen van Dormicum. Dit middel heeft als voordeel, dat de benauwdheid afneemt of het in ieder geval zo ervaren wordt, maar dat het wel slaap opwekt. Aangezien van te voren moeilijk in te schatten is, hoe ieder verschillend persoon daarop zal reageren, werd ons aangeraden afscheid van Erik te nemen, voordat gestart zou worden met dit middel. Wellicht zou hij in een slaap komen, waaruit hij niet meer zou ontwaken. Dit was niet heel waarschijnlijk, vanwege de in eerste instantie lage dosering, maar wel een mogelijkheid.

Erik gaf ook duidelijk aan niet meer verplaatst te willen worden. Hij wilde in het ziekenhuis blijven. Alles rond De Spreng heb ik afgezegd en onze families van de situatie op de hoogte gebracht. Vervolgens hebben Erik's broer en zijn gezin, zijn ouders, mijn ouders, mijn zus en zwager en ook Noa, Roos en ik gisteren afscheid van hem genomen. Hij was helemaal op nadien. Eind van de middag is gestart met het toedienen van de Dormicum.

Vanaf gisteren zijn we met z'n allen ook 24 p/d aan het waken. Bij vlagen is Erik rustig in slaap, bij vlagen erg onrustig en benauwd. Het zijn eigenlijk steeds 'hazeslaapjes' waaruit hij telkens weer opschrikt. Hij drinkt dan vrij veel tussendoor en is bij vlagen ook nog goed aanspreekbaar en soms nauwelijks. Hij praat soms warrig en soms is het gewoon onverstaanbaar. Hij is moe moe moe en geeft ook aan dat het niet meer wil. Het is vreselijk om hem ook nu nog te moeten zien worstelen. Het is zo moeilijk.... liefst hou je hem bij je tot in oneindigheid, maar diep in je hart wil je hem dat niet aan doen en hoop je dat het heel snel allemaal afgelopen is en dat hij mag 'uitrusten van zijn strijd'.

Vanaf nu zal ik geen mail meer over de voortgang zenden. De laatste mail zal zijn overlijden betreffen.

Dank jullie wel voor al jullie steunbetuigingen. Uiteraard wensen wij ook jullie veel sterkte toe.

Lian

TERUG